Holy Motors

Tussen het onverwachte en het pathetische in, 'Holly Motors' is een ongelijk filmisch object, pretentieus en zenuwslopend... maar aan originaliteit mist hij niet.

De nieuwe van Leos Carax is een gedicht dat gefilmd is in 10 verzen, met evenveel personages, allen geïnterpreteerd door Denis Lavant. 'Holy Motors' is een subjectieve ervaring die zich distantieerd van de klassieke cinemastructuren. De film volgt Oscar, een huur-'levende', betaald door een mysterieuze opdrachtgever om een bepaald leven te leiden gedurende enkele uren. Dat kan gaan van een moordenaar, tot een vader of een dakloze.
'Holy Motors' is opgebouwd uit mini verhalen, aan elkaar gelinkt door de zwarte limousine die Oscar van de ene naar de andere opdracht voert. 'Holy Motors' lijkt niet zo zeer op het aangekondigde filmisch gedicht, maar eerder op aaneengevoegde sketches van de auteur, zonder echte consistentie op kwaliteitsgebied. De virtuele erotiekscène tussen twee motion capture arbeiders, een zingende Kylie Minogue in een verlaten La Samaritaine (de grote winkel in Parijs) en de onirische openingsscène, met referenties naar Lynch en King Vidor, zijn zowel onverwacht als onvergetelijk. Ondanks alles maken de pretentie van het geheel, het hoog kitscherige/arty gehalte dat zijn summum bereikt bij een afstotelijk personage (de scène met Eva Mendez in tchador...), alle aanwezige emotie ongedaan, wat de film grotesk doet aanvoelen en soms zelfs tot verveling leidt. Hetgeen doch overblijft is de originaliteit van de prent en het artistiek karakter ervan. Een schoonheid, die zoals een personage het stelt, enkel geboren kan worden in de ogen van de toeschouwer. Bijzienden blijven best weg!

• Delen